Eksploracyjny weekend

Cóż to był za weekend! Doskonała pogoda, świetne warunki do wspinania, piękne jesienne krajobrazy, doborowe towarzystwo i eksploracja nowych rejonów. Czego chcieć więcej? 🙂

Dziewica

Dziewica

Sobotę zaczęliśmy dość niepozornie, odwiedzając stary dobry Kołoczek. Chłopaki ruszyli na słynną Skorkówkę, a ja za namową Maćka poszedłem zerknąć na Dziewicę od strony zachodniej. I nagle niespodzianka! Moim oczom ukazuje się 20metrowa ściana z kilkoma imponująco prezentującymi się liniami. Na pierwszy ogień wszyscy trzej robimy Filar Marcisza za VI.3. Droga mimo nazwy nie wiedzie filarem, ale ciągiem małych rysek oferując techniczne wspinanie (haczenia pięt!) i ciąg od pierwszej wpinki aż do stanowiska.

Arek Smaga i Filar Marcisza – VI.3 fl

Arek Smaga i Filar Marcisza – VI.3 fl

Po ściągnięciu ekspresów przenosimy sie obok na nie mniej imponujący filarek. Nie dla peca ta kieca oscyluje trudnościami wokół VI.5/5+ i oferuje tym razem raczej bulderowe, ale nie mniej techniczne wspinanie po obłych odciągach.  Z drogą rozprawiam się w drugiej, a chłopaki w trzeciej próbie. Co więcej okazuje się, ze dla Arka była to życiówka jednak po wpięciu się do stanu powstrzymał okrzyk radości tłumacząc się słowami „…czułem, że mi się należy” ;]

Jest i nagroda

Jest i nagroda

W niedzielę startujemy bardzo leniwie. Być może ma to związek z imprezą UKA, na której poprzedniego dnia balowaliśmy do nocy… W każdym razie po dużym śniadaniu i dwóch kawach już o 13 jesteśmy w Łężcu… Gdzie?! No właśnie. Łężec to grupa skał położona tuż przy ośrodku w Morsku. Parkujemy na terenie hotelu i po 150metrach czerwonego szlaku jesteśmy już przy pierwszej ścianie. Mniej leniwi mogą też podejść od słynnej wiaty ok 8minut pod górę, równolegle do stoku narciarskiego.

Maciek Bukowski podczas przejścia Bożej inwazji VI.5+

Maciek Bukowski podczas przejścia Bożej inwazji VI.5+

Na miejsce dotarliśmy za namową Janka Sokołowskiego, który otworzył tutaj nową, trudną drogę. Boża inwazja okazuje się prawdziwą petardą! Bardzo nietypowa dla Jury skała. Na starcie wita nas pięcioruchowy estetyczny bulder zakończony efektowną bańką. Ruchy rodem z Ceuse. Dalej następuje rest i drugi, bardziej techniczny crux zakończony dynamicznym ruchem do klamy. W tym miejscu droga się nawet lekko przewiesza. Ostatnie metry to swoista nagroda za przejście trudności, duże zaginające się miski prowadzą nas wprost pod łańcuch. Robiąc pierwsze (Maciek) i drugie (Ja) powtórzenie drogi, potwierdzamy autorską wycenę VI.5+ podobnie jak autor zachęcając do wstawek, naprawdę warto!

Tuż przed zachodem słońca Maciek wiesza jeszcze ekspresy na innej, nie mniej imponującej nowości. Bruno & Toni za VI.5+ udaje mi się wciągnąć w drugiej próbie przy ostatnich promieniach słońca. Wielkie gratulacje dla Przemka Mizery za odkrycie tej linii! A jaki ma charakter? Podpowie wam zdjęcie poniżej ;]

Maciek podczas próby na Bruno & Toni – nie, to nie fotomontaż ;)

Maciek podczas próby na Bruno & Toni – nie, to nie fotomontaż 😉

Po trzech miesiącach przerwy od Jury, dostaję prezent w postaci dwóch wspaniałych weekendów i coraz mniej dokuczającej kontuzji. Oby pogoda utrzymała się jak najdłużej to może uda mi się jeszcze powalczyć na czymś trudnym…

One comment

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s